Wednesday, May 7, 2014

ഉത്തരീയത്തിൻറെ രാവണോത്ഭവം


കഥകളിയിൽ കാണികളെ ഏറ്റവുമധികം ത്രസിപ്പിക്കുകയും ആവേശചിത്തരാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കഥാപാത്രമാണ് ഉത്ഭവത്തിലെ രാവണൻ.ചെന്നൈ ഉത്തരീയം ഇന്നലെ അവതരിപ്പിച്ച ഉത്ഭവത്തിൽ രാവണനെ അവതരിപ്പിച്ച ശ്രീ കലാമണ്ഡലം പ്രദീപ് മേൽസൂചിപ്പിച്ച ഘടകങ്ങളോട് പൂർണ്ണമായും നീതി പുലർത്തി.കഥകളിയിലെ മറ്റു കഥാപാത്രങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് പണ്ഡിതപാമര ഭേദമന്യേ ആത്മഭാവം തോന്നുന്ന കഥാപാത്രമാണ് രാവണൻ.അതിന് കാരണം നമ്മുടെ തന്നെ ഒരു അപരവ്യക്തിത്വമാണ് രാവണൻ എന്നുളളതാണ്.കഥകളിയിലെ രാവണൻറെ പാത്രസൃഷ്ടി അസുരൻ എന്ന വാക്ക് പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന അധമതലങ്ങളെ മറികടന്ന് മനുഷ്യൻറെ അപരിമേയമായ ആന്തരികശക്തിയുടെ ഉദാത്തമായ പ്രതിനിധാനമായി മാറുന്നു.രാവണൻറെ ഈ അപരിമേയ ശക്തി അഭിനയിച്ച് ഫലിപ്പിക്കുന്നതിൽ ശ്രീ പ്രദീപ് കാണിച്ച വൈഭവം അസാധാരണമായിരുന്നു.

തൻറെ അപ്രതിരോധ്യമായ ശക്തിയിൽ അടിയുറച്ച് വിശ്വസിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ രാവണനോളം പൂർണ്ണത പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കഥാപാത്രം ലോകസാഹിത്യത്തിൽ തന്നെ വിരളമായിരിക്കും.തനിക്ക് തികച്ചും അവകാശപ്പെട്ട വരങ്ങൾ ത്രൈലോക്യനാഥനായ ബ്രഹ്മാവാണെങ്കിൽപ്പോലും താണ്കേണപേക്ഷിച്ച് വാങ്ങുകയല്ല വേണ്ടത്, മറിച്ച് വർദ്ധിതവീര്യത്തോടുകൂടി പിടിച്ചുവാങ്ങുകയാണ് വേണ്ടത് എന്ന കാര്യത്തില്‍ രാവണന് യാതൊരു സംശയവുമില്ല.ഈ ഉറച്ച അവകാശബോധം സാധാരണക്കാരായ നമ്മളെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതമുളളൂ.തനിക്ക് എന്തുകൊണ്ടും അർഹതയുളള അവകാശങ്ങൾ ലഭിച്ചതിനുശേഷം അവ തന്ന ആളെ ആവശ്യത്തിലധികം ബഹുമാനിക്കാനോ അയാളോട് അനാവശ്യമായ നന്ദിപ്രകടനം നടത്താനോ ആത്മവിശ്വാസത്തിൻറെ മൂർത്തിമദ്ഭാവമായ രാവണന് സാധിക്കുന്നില്ല.ഈ ഒരു ഊർജ്ജിതമായ വ്യക്തിത്വം തന്നെയാണ് ദുർബലചിത്തരായ നമ്മളെ രാവണൻറെ ആരാധകരാക്കുന്നത്.തൻറെ സ്വകാര്യമായ നേട്ടത്തിന് വേണ്ടി സ്വവ്യക്തിത്വം ഒരിടത്തും അടിയറ വെയ്ക്കുന്നില്ല എന്നുളളത് നമ്മുടെ ബഹുമാനം പതിന്മടങ്ങ് വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.അഞ്ചാമത്തെ അഗ്നിയായി സൂര്യനോട് നിൽക്കണമെന്ന് അപേക്ഷിക്കുകയല്ല രാവണൻ ചെയ്യുന്നത് മറിച്ച് കൽപ്പിക്കുകയാണ്.അവകാശബോധവും ജീവിതാഭിലാഷങ്ങളുമുളള ഏതൊരു വ്യക്തിയെപ്പോലെയും തൻറെ ലക്ഷ്യം നേടിയെടുക്കാൻ സ്വജീവൻപോലും ബലിയർപ്പിക്കാൻ തയ്യാറാവുംബോൾ രാവണൻ എന്ന കഥാപാത്രം പാത്രസൃഷ്ടിയുടെ അത്യുദാത്ത മേഖലകൾ കൈയ്യടക്കുന്നു.ഈ പാത്രസൃഷ്ടിയിൽ ആട്ടകഥാകാരൻ പ്രകടിപ്പിച്ച ഔചിത്യം അനിർവചനീയമാണ്.ഓരോ സന്ദർഭത്തിലുമുളള അലർച്ച പോലും ഈ കഥാപാത്രത്തിന്‍റെ പ്രൗഢിയുടെ ആക്കം കൂട്ടുന്നു.

ഏതൊരു കാലഘട്ടത്തിലേയും മനുഷ്യസമൂഹത്തിൽ കാണുന്ന നിഷ്കർമ്മണ്യതയുടെ പ്രതീകങ്ങളാണ് കുംഭകർണ്ണനും വിഭീഷണനും.അതർഹിക്കുന്ന പുച്ഛത്തോടെ പ്രതാപബലവാനായ രാവണൻ തളളിക്കളയുന്നു.പക്ഷെ അപ്പോഴും തൻറെ സഹോദരന്മാരോടുളള സ്നേഹം ഏതൊരു മനുഷ്യനേയും പോലെ രാവണൻറെ മനസ്സിലും ഊറിക്കൂടി വരുന്നു.പാത്രസൃഷ്ടിയിലുളള അതിസൂക്ഷ്മമായ കൈയ്യടക്കത്തിലൂടെ അസുരൻ എന്നുളളത് നമ്മളിലെല്ലാം കുടികൊളളുന്ന ഒരു മാനസികതലമാണെന്ന് ആട്ടകഥാകാരൻ പറയാതെ പറയുന്നു.ഈയൊരു പാത്രസൃഷ്ടിവൈഭവമാണ് സാധാരണക്കാരായ നമ്മളേയും രാവണനുമായി തന്മയീഭവിപ്പിക്കുന്നത്.മനുഷ്യമനസ്സിലെ ഈ വിവിധ ഭാവങ്ങളെ അസാധാരണമായ കൈയ്യടക്കത്തോടെ അഭിനയിച്ചു ഫലിപ്പിച്ച ശ്രീ കലാ. പ്രദീപ് കഥകളിയിലെ എക്കാലത്തേയും മികച്ച നടന്മാരിൽ ഒരാളാണെന്ന് സംശയലേശമന്യേ തെളിയിച്ചു.
ശ്രീ കലാ. ബാജിയോ അവതരിപ്പിച്ച കുംഭകർണ്ണനും ശ്രീ കലാ. ശിബിചക്രവർത്തി അവതരിപ്പിച്ച വിഭീഷണനും ശ്രീ പ്രദീപിന് മികച്ച പിന്തുണ നല്കി.ശ്രീ അത്തിപറ്റ രവിയും ശ്രീ പനയൂർ കുട്ടനും നയിച്ച സംഗീതവും ശ്രീ കലാ. ബാലസുന്ദരനും ശ്രീ കലാ. വേണുമോഹനും ശ്രീ കലാ. ഹരിദാസനും ശ്രീ കലാ. വൈശാഖനും നയിച്ച മേളവിഭാഗവും പിന്നണിയിൽ പ്രവർത്തിച്ച ശ്രീ കലാ. സതീശനും ശ്രീ കോട്ടയ്ക്കൽ കുഞ്ഞിരാമനും ശ്രീ ഉണ്ണികൃഷ്ണനും ശ്രീ രാജനും ഈ ഉത്ഭവം ചെന്നൈയിലെ കഥകളി പ്രേമികൾക്ക് ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു അനുഭവമാണ് നൽകിയത്.

Monday, April 7, 2014

T M Krishna

ടി.എം.കൃഷ്ണയുടെ ഇന്റെർവ്യൂവിൽ അദ്ദേഹത്തിന് സംഗീതത്തെപറ്റിയുള്ള കാഴ്ചപ്പാടിന്റേയും തന്റെ ശൈലിയിലുള്ള മാറ്റത്തെ സംബന്ധിച്ചുള്ള അഭിപ്രായത്തിന്റേയും വരികൾക്കിടയിൽ വായിച്ചപ്പോൾ എന്റെ വികടബുദ്ധിയിൽ തോന്നിയ ചില കാര്യങ്ങളാണീ കുറിപ്പിൽ.

ഒരു പെർഫോർമർ എന്ന നിലയിൽ എല്ലാ തരത്തിലുമുള്ള പ്രശസ്തിയും അംഗീകാരങ്ങളും നേടിയ ആളാണ് കൃഷ്ണ.ഒരു ‘സംഗീതകലാനിധി’ മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ.അയാളുടെ സ്വാധീനം വെച്ച് അത് തരപ്പെടുത്താൻ വല്ല്യ ബുദ്ധിമുട്ടും ഇല്ല.കൃഷ്ണ തന്നെ തുറന്നു സമ്മതിക്കുന്നപോലെ ഈ രസികരുടെ വാഴ്തലുകളും കൈയ്യടികളും മടുത്തു എന്നു പറയുന്നതിൽ കുറച്ച് വാസ്തവമില്ലാതെയില്ല.ഈ മുഖസ്തുതികളുടെ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ എത്തിയാൽ അതിലും ഉയർന്ന ഒരു പ്രതലത്തിലേക്ക് പോണം എന്ന് ഏതൊരു കലാകാരനും സ്വാഭാവികമായി തോന്നാം.

കൃഷ്ണയുടെ സംഗീതത്തെപ്പറ്റിയുള്ള വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നത് മറ്റൊരു മഹാഗായകനാണ്…..സാക്ഷാൽ എം.ഡി.ആർ.ഇപ്പോൾ കൃഷ്ണ കലഹിക്കുന്ന പോലെ സാമ്പ്രദായിക  രീതികളോട് കലഹിച്ച ഒരാളാണ് എം.ഡി.ആർ.അറിഞ്ഞിടത്തോളം അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് വലിയ അംഗീകാരം അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചിരുന്നില്ല.ഒരു സാധാരണ സംഗീതാസ്വാദകന് എളുപ്പത്തിൽ പിടികൊടുക്കുന്നതായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഗീതം…ഇന്നും അങ്ങനെ തന്നെ!!!പക്ഷെ ഒരാളുടെ കാലശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റേതൊരു  സമകാലീനനേക്കാളും ആഘോഷിക്കപ്പെട്ട ഒരു സംഗീതജ്ഞൻ എം.ഡി.ആർ പോലെ മറ്റാരുമുണ്ടാവില്ല.ഈ സംഗീതത്തിലുള്ള വ്യത്യസ്തത അദ്ദേഹത്തെ ഒരു cult figure ആക്കി മാറ്റി.


മറ്റെല്ലാ ബിരുദങ്ങളും പ്രശസ്തിയും കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ ഒലിച്ചുപോവും.പക്ഷെ ഈ cult figure status കാലാകാലം നിലനിൽക്കും.എം.ഡി.ആർ തന്നെയാണ് മികച്ച ഉദാഹരണം.മറ്റൊരു ഉദാഹരണം എം.എസ്.സുബ്ബലക്ഷ്മി.  ഈ cult figure status തന്നെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വേറിട്ട് നിർത്തും.തനിക്ക് തുല്ല്യമോ അല്ലെങ്കിൽ തന്നേക്കാൾ കേമത്തമുള്ളതോ ആയ അനവധി സംഗീതജ്ഞരുള്ളപ്പോൾ അവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി നിന്നാൽ മാത്രമേ ഈ cult figure status ലഭിക്കൂ എന്ന് മറ്റാരേക്കാളുമധികം അടിമുടി professional ആയ ടി.എം.കൃഷ്ണയ്ക്ക് നന്നായറിയാം.ഈ തിരിച്ചറിവിൽ കാലത്തെ അതിജീവിച്ച് നിലനിൽക്കാനുള്ള ഒരു യാത്രയുടെ ആരംഭമായിരിക്കുമോ ഇത്???

Sunday, April 6, 2014

T.M.Krishna




സമൂഹവീക്ഷണത്തിലും സംഗീതത്തിലും ഇത്രയും വിപ്ളവകരമായ അഭിപ്രായം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു സംഗീതജ്ഞന്‍ ടി.എം.കൃഷ്ണയെപ്പോലെ ഇന്ന് മറ്റൊരാളില്ല.കല സമൂഹത്തില്‍ നിന്ന് വേറിട്ട് നില്‍ക്കേണ്ട ഒന്നല്ലെന്നും കലാകാരന്‍ ദന്തഗോപുരവാസിയാവരുതെന്നും കൃഷ്ണ വിശ്വസിക്കുന്നു.

രണ്ടുദാഹരണങ്ങളിതാ:-

"യുക്തിധാരയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണോ ജീവിതത്തെ നോക്കികാണേണ്ടത്.എന്തുതന്നെയായാലും ഹിംസ ഹിംസ തന്നെയാണ്.അത് നന്മയ്ക്കുേണ്ടിയോ തിന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയോ അല്ല.ഒരു ഹിംസ നടക്കുംബോള്‍ ആ ഹിംസ നല്ലതിന് വേണ്ടിയാണ് അല്ലെങ്കില്‍ ചീത്തതിനുവേണ്ടിയാണ് എന്ന് പറയുന്നതില്‍ അര്‍ത്ഥമില്ല.ഒരാളെ വേദനിപ്പിക്കാനോ ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിക്കാനോ കൊല്ലാനോ ചെയ്യുന്ന ഹിംസയും കൊന്നവനെ കൊല്ലുന്നതിലുളള ഹിംസയും തമ്മില്‍ അന്തരമുളളതായി ഞാന്‍ കരുതുന്നില്ല"

"എന്‍റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം സംഗീതം എന്നെ എവിടേക്ക് നയിക്കുന്നുവോ അങ്ങോട്ട് പോവുക എന്നതാണ്.കച്ചേരിയുടെ ചട്ടക്കുടിന്‍റെ കളളികളിലേക്ക് നീക്കുപോക്കുകള്‍ നടത്തി കയറി നില്‍ക്കാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.ഞാന്‍ സംഗീതമായി മാറുന്ന മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളാണത്.സ്വീകരിക്കപ്പെടുക എന്ന മാനദണ്ഡം അപ്പോള്‍ അപ്രസക്തമാണ്"

താന്‍ ഇടപെഴുകുന്ന കര്‍മ്മമേഖലയെ ചോദ്യം ചെയ്യാതെ അനുസരണയോടെ പിന്തുടരണമെന്നും സമുഹത്തിലെ ബഹുഭൂരിപക്ഷത്തിന്‍റെ വിശ്വാസങ്ങള്‍ക്കും താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്കും എതിരെ ശബ്ദിക്കുന്നത് പാപവും അഹങ്കാരവുമാണെന്ന് കരുതുന്ന ഈ കപടസമൂഹത്തിലെ ഒരു യഥാർത്ഥ വിപ്ളവകാരി!!!

                                           Salute You T M Krishna!!!

Monday, March 31, 2014

ഭാഷ

ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷ പ്രധാനഭാഷയായിട്ട് പഠിച്ചത് കൊണ്ടും കുട്ടിക്കാലം തൊട്ട് വായനയുടെ അസുഖം ഉള്ളതുകൊണ്ടും അതിന്റെ ആഴം കണ്ട് ഇന്നും ഞാൻ പകച്ച്നിൽക്കുകയാണ്. നിരന്തരം  കേൾവിയിലൂടെയും വായനയിലൂടെയും ആ ഭാഷയിലുള്ള എന്റെ നിലവാരമുയർത്താൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്.പക്ഷെ അതൊരിക്കലും മലയാളത്തോടുള്ള എന്റെ താല്പര്യം കുറച്ചിട്ടില്ല.ഓരോ ഭാഷയേയും അതിന്റേതായ തനിമയോടും പലമയോടും ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴാണ് ആ ഭാഷ സൗന്ദര്യമുള്ളതായിത്തീരുന്നത്.ഒരു ഭാഷയെ വൈകാരികമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുമ്പോളാണ് അതിനെ സ്വാഭാവികതയോട്കൂടി പ്രയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്നത്.അല്ലാതെ വരുമ്പോൾ അത് കൃത്രിമമാവും.ഈ കൃത്രിമത്വം ആണ് പല ടി.വി. ചാനൽ അവതാരകരുടേയും മംഗ്ലീഷിൽ കാണുന്നത്.ഈ കൃത്രിമത്വത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കാം അവർ ഭാഷയെ വൈകാരികമായല്ല സമീപിക്കുന്നത് മറിച്ച് അപകർഷതാബോധം ഉള്ളതുകൊണ്ടാണെന്ന്.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ അധീശത്വം സാംസ്കാരികമായ അധീശത്വം ആണ്.ഈ സാംസ്കാരികമായ അധീശത്വത്തിന് ഉപോൽബലകമായ ഏറ്റവും ശക്തിയേറിയ ആയുധം ഭാഷയാണ്.സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ മേൽക്കോയ്മയിലൂടെ ആധിപത്യം നേടുന്ന സാമ്രാജ്യത്ത്വശക്തികൾ തങ്ങളുടെ സംസ്കാരമാണ് ഉത്തമം എന്ന് കീഴ്പ്പെടുത്തിയ ജനതയെ വിശ്വസിപ്പിക്കുന്നു.ആ വിശ്വാസം നീണ്ടകാലംനിലനിർത്താൻ അവർ ഭാഷയെ കരുവാക്കുന്നു.ലോകചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഇത് മനസ്സിലാവും.ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇൻഡ്യയിലും പരീക്ഷിച്ചത് ഇതുതന്നെയാണ്.അത് അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും അധികം ഇവിടെ വിജയിച്ചു.തൊലി കറത്തുപോയതിന്റെ അപകർഷതാബോധം ഇന്നും നമ്മളെ വിട്ടുപോയിട്ടില്ല.അതുകൊണ്ടാണ് ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിച്ചാൽ നിലവാരം ഉയരും എന്ന് നമ്മൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നത്.ഈ തെറ്റിദ്ധാരണയാണ് നമ്മളെ ആവശ്യം ഇല്ലാത്തിടത്തും അനാവശ്യമായി ഇംഗ്ലീഷ്ഭാഷ ഉപയോഗിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നത്, അല്ലാതെ ആ ഭാഷയോടുള്ള ബഹുമാനം കൊണ്ടൊന്നുമല്ല. മംഗ്ലീഷിൽ ചിലക്കുന്ന ഈ ചെല്ലക്കിളികളോട് ഈ ഭാഷയെപ്പറ്റിയോ സാഹിത്യത്തെപറ്റിയോ ചോദിച്ചാൽ അറിയാം ഇവർ ചേതൻ ഭഗത്തോ ഹാരിപോട്ടറോ സിഡ്നി ഷെൽഡനോ പോലുള്ള ചവറുകൾക്കപ്പുറം ഒന്നും വായിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല എന്ന്.


ഈ കൃത്രിമത്ത്വം ഒഴിവാക്കി ഓരോ ഭാഷയുടേയും ശുദ്ധിനിലനിർത്തേണ്ടത് മറ്റാരേക്കാളുമുപരി മാധ്യമങ്ങളുടെ കടമയാണ്.അല്ലെങ്കിൽ ശ്രേഷ്ഠഭാഷാപദവിയിലൂടെ കിട്ടുന്ന കോടിക്കണക്കിന് രൂപ മലയാളഭാഷയുടെ ശവസംസ്കാരത്തിനും പുലകുളിയടിയന്തിരത്തിനും ആവും വിനിയോഗിക്കേണ്ടിവരുക.

Sunday, March 23, 2014

ഹിന്ദു ഐക്യം

മാനവസമൂഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം ഭേദാfഭേദങ്ങളില്ലാതെ സ്വാതന്ത്ര്യം, സമത്വം, സാഹോദര്യം എന്ന നിലയിലേക്ക് എത്തുക എന്നുള്ളതാണ്.അതിന് പ്രതിലോമകരമായതെന്തും അപലപനീയം തന്നെയാണ്.പക്ഷെ ഈ മൂന്ന് സുവർണ്ണപദങ്ങളുണ്ടായ നാട്ടിൽ പോലും ഈ ലക്ഷ്യം സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.അപ്പോൾ വളരെ സങ്കീർണ്ണമായ സാമൂഹ്യഘടനയുള്ള ഇന്ത്യ പോലൊരു രാജ്യത്ത് ഈ സ്വപ്നം സാക്ഷാത്കരിക്കുക എന്നുള്ളത് വളരെ ദുർഘടമായ കാര്യമാണ്.

ഈയൊരു വെളിച്ചത്തിൽ വേണം ഇന്ന് എറണാകുളത്ത് നടന്ന ധർമ്മ രക്ഷാ സംഗമത്തെ വിലയിരുത്താൻ.മതത്തിന്റെ പേരിൽ സംഘടിക്കുന്നത്( ഫലത്തിൽ വിഘടനം) ഏതൊരു രാജ്യത്തെ സംബന്ധിച്ചും അഭികാമ്യമല്ലെങ്കിലും ഹിന്ദു മതത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പുരോഗമനാത്മകമായ കാര്യമാണ്.മറ്റു മതങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് അതിസങ്കീർണ്ണമായ ആന്തരികഘടനയോട് കൂടിയതാണ് ഹിന്ദുമതം.അത് ജാതികളും ഉപജാതികളുമായി വിഘടിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്.അപ്പോൾ ഹിന്ദു എന്ന നിലയിൽ ഒറ്റകെട്ടായി നിൽക്കുക എന്നുള്ളത് താരതമ്യേന പുരോഗമനാത്മകമാണ്.ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ഉപരിപ്ലവമായ ഐക്യം കൊണ്ട് രാഷ്ട്രീയപരമായ ആനുകൂല്യങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുംബോൾ ഭൂരിപക്ഷമായിട്ടും ഹിന്ദുക്കൾക്ക് ശബ്ദമുയർത്താൻ കഴിയാതെവരുകയും അതിൽ അമർഷമുണ്ടാവുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ അസ്വാഭാവികതയൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ തങ്ങളുടെ സ്വാർത്ഥതാല്പര്യങ്ങൾക്ക് ജാതിയേയും മതത്തേയും ഉപയോഗിക്കുന്ന ജാതി ആത്മീയ നേതാക്കൾ ഈ ദുഷിച്ച ജാതി-ഉപജാതിഘടനെയെ തുടച്ച്നീക്കി ഹിന്ദു എന്ന ഒറ്റ സ്വരൂപമായി നിൽക്കാനുള്ള എന്ത് ഒറ്റമൂലിയാണ് തരുന്നത്.ഹിന്ദു ഒറ്റകെട്ടായി നിൽക്കണം എന്ന വാചാടോപത്തിനപ്പുറം ഒരു പരിഹാരവും ഇവർക്ക് നിർദ്ദേശിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.

സന്ന്യാസദീക്ഷസ്വീകരച്ചതിന്ശേഷവും ഇല്ലത്തേയും അമ്മാത്തേയും കഥകൾ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്വാമിയാർമാരും ആഡ്യനെന്നും ആസ്യനെന്നും മറ്റു പല തരംതിരിവുകളുമുള്ള നമ്പൂരിമാരും പലതരത്തിലുള്ള ക്ഷത്രിയരും പത്തിലധികം ഉപജാതികളുള്ള നായന്മാരും തിണ്ടലും ശുദ്ധിയും പരസ്പരം നോക്കുന്ന ഉപജാതികൾ ഉള്ള അവർണ്ണരും അടങ്ങുന്ന കേരളത്തിലെ ഹിന്ദുമതത്തിൽ ഇക്കൂട്ടരോരോരുത്തരും ഓരോ തുരുത്തുകളായി നിൽക്കുകയാണ്.ഈ തുരുത്തുകളെ കൂട്ടിയോജിപ്പിക്കുന്ന പ്രായോഗികബുദ്ധിയോട്കൂടിയ പോംവഴികൾ നൽകാൻ കഴിയാത്തിടത്തോളം ഇവർ ഓരോ തുരുത്തുകളായി തന്നെ അവശേഷിക്കും.ഹിന്ദു എന്ന യഥാർത്ഥകൂട്ടായ്മ ഒരു വിദൂരസ്വപ്നമായിരിക്കും.ഓരോ സമ്മേളനത്തിലും കാണുന്ന ജനസമുദ്രം സമ്മേളനം കഴിയുംബോൾ തങ്ങളുടേതായ തുരുത്തുകളിലേക്ക് സന്തോഷത്തോടുകൂടി തിരിച്ചുപോവുകയും ചെയ്യും.

ഈയൊരു ഐക്യം ഹിന്ദുവിന് നേടാൻ കഴിഞ്ഞാൽ സ്വാതന്ത്ര്യം, സമത്വം, സാഹോദര്യം എന്ന സ്വപ്നം സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാവില്ല.അതിന് അപ്പോൾ ശ്രമിച്ചില്ലെങ്കിൽ അത് മാനവസമൂഹത്തോട് ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാതകമായിരിക്കും.



Thursday, March 20, 2014

നഗരജീവിതം

നഗരജീവിതത്തിൻറെ തിന്മകളെപ്പറ്റിയും നാട്ടിൻപുറത്തിന്റെ നന്മയേയും സമൃദ്ധിയേയും പറ്റി ഇനിയും പറഞ്ഞ് കൊതി തീരാത്തവരാണ് നമ്മളെല്ലാവരും.പക്ഷെ നഗരജീവിതം വ്യക്തിജീവിതത്തിൽ പുരോഗമനാത്മകമായി നമുക്ക് പലതും നൽകുന്നു എന്നാണ് എന്റെ അനുഭവം പഠിപ്പിക്കുന്നത്.യഥാസ്ഥിതികചുറ്റുപാടിന്റെ ഫലമായി നമുക്കുണ്ടാവുന്ന സങ്കുചിതമനസ്ഥിതി നഗരം തകർത്ത്തരിപ്പണമാക്കുന്നതായിട്ടാണ് അനുഭവം.നാട്ടിലായിരുന്നപ്പോൾ അനാരോഗ്യകരമായ തെറ്റിദ്ധാരണകൾ മനസ്സിൽ കുത്തിവച്ചതിനാൽ അടുത്തസുഹൃത്തുക്കളുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് വലിയ ഒരു പാപമാണെന്ന് പോലും കരുതിയിട്ടുണ്ട്.നഗരജീവിതം എന്റെ ഈ പാപബോധത്തെ നിഷ്കരുണം തകർത്തെറിയുകയും മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി തന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.ഈ പന്തിഭോജനത്തെ പാപമായി നോക്കികാണുവാൻ ആരുമില്ല എന്നുള്ളതും നഗരത്തിന്റെ ഒരു മേന്മയാണ്.

വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം കൂടുതൽ അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത് നഗരത്തിലാണ്.സാമൂഹ്യമായ ഇടപെടലുകൾ നഗരജീവിതത്തിൽ ചുരുങ്ങുന്നു എന്നുള്ളത് ശരിയാണെങ്കിലും വ്യക്തിയെന്ന നിലയിൽ moral policing താരതമ്യേന കുറവായ നഗരത്തിൽ തന്റെ വ്യക്തിസ്വത്വത്തിനോട് ആത്മാർത്ഥമായി സംവദിക്കാനും അതിനനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാനും സാധിക്കുന്നു.

നഗരത്തിൽ ജനിച്ചുവളർന്ന കുട്ടികളിൽ ജാതിമതചിന്ത കുറവായിട്ടാണ് കാണുന്നത്.അതുകൊണ്ടാണ് നഗരത്തിൽ ജനിച്ചുവളർന്ന കുട്ടികൾ അന്യജാതിക്കാരെ വിവാഹം ചെയ്യുംബോൾ അതൊരു സാംസ്കാരികസംത്രാസമായി രക്ഷിതാക്കൾക്കും ബന്ധുജനങ്ങൾക്കും തോന്നുമ്പോഴും കുട്ടികൾക്ക് അതിൽ ഒരസ്വാഭാവികതയും തോന്നാതെ സന്തോഷമായിട്ട് കഴിയാൻ സാധിക്കുന്നത്.

നഗരജീവിതത്തിന്റെ തിരക്ക് നമ്മളെ അനാവശ്യചിന്തകളിൽ നിന്ന് അകറ്റി നിർത്തുന്നു. ആൾകൂട്ടത്തിൽ തനിയെ എന്ന ഈ അവസ്ഥ മറ്റുള്ളവർ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നും മറ്റുള്ളവർ തന്നെക്കുറിച്ച് എന്ത് ചിന്തിക്കും എന്നുമുള്ള വേവലാതികൾ ഇല്ലാതെ നമ്മളെ ജീവിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.

നർമ്മ മുഹൂർത്തങ്ങൾ

ഒരിക്കലും മറക്കാനാവത്ത ചില സ്വാനുഭവ നർമ്മമുഹൂർത്തങ്ങൾ.

1)  ഒരിക്കൽ വടക്ക്ഭാഗത്ത് കലശത്തിന് പോയപ്പോൾ ഒരു നമ്പൂരിയെ പരിചയപ്പെട്ടു.അദ്ദേഹം മകൾക്ക് വേളിയാലോചിക്കുകയായിരുന്നു.എന്താ demand എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം:
       “ ഏത് നായയായാലും വേണ്ടില്ല്യ, നമ്പൂര്യായാ മതി”
       ഞാൻ : !@%#$&^%!)*(:(:(:(

2)  ബോംബയിൽ ഒരു കലശത്തിന് പോയപ്പോൾ അവിടെ മേൽശാന്തിയായിരുന്നാളോട് പൂജയൊക്കെ അറിയോന്ന് ചോദിച്ചു.

  അദ്ദേഹം : ക്കെ പഠിച്ചതാണ്….ശാന്തി കഴിച്ചൊക്കെ മറന്നു!!!!!!!!!!!!!!!

3)  പേരശ്ശിയുടെ മകൻ ബിജുവേട്ടന്റെ വേളിയുടെ പുണ്യാഹമാണ് രംഗം.അഞ്ചുപേരിൽ നാലുപേരുടെ തളിക്കൽ തീർന്നു.ഒരാള് മാത്രം പിന്നേം ജപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.ക്ഷമ കെട്ട നാലുപേരിലൊരാൾ:
     “ എന്താ ഇയാള്ടെ തീരാത്തെ? ഇയാൾക്ക് മുഴുവൻ അറിയൂംന്ന്
       തോന്ന്ണൂ!!!!!!!!!!!!!!
4)  ഒരമ്പലത്തിൽ മേൽശാന്തി സൂക്ഷിക്കണ വഴിപാട് ലിസ്റ്റ്:

    ജപിച്ച പുണ്യാഹം = 30 രൂപ

    ജപിക്കാത്ത പുണ്യാഹം= 15 രൂപ
 
5)  വിദ്യാപീഠത്തിൽ കഥകളി തീരെ താത്പര്യമില്ലാത്ത ഒരാളോട് കഥകളി കണ്ടുകഴിഞ്ഞ് വന്ന ഒരാൾ:

ഒന്നാമൻ: ഇന്നലെ പാട്ട് ഹൈദരാലിയായിരുന്നു.ഗംഭീരമായി
രണ്ടാമൻ ( താല്പര്യമില്ലാതെ); ടിപ്പു ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ????????

6)  വിദ്യാപീഠത്തിൽ രാത്രി വളരെ വൈകി രണ്ടു പേർ     സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഒന്നാമൻ: ഏട്ടാ, എനിക്ക് ഉറക്കം വരുണൂ….
രണ്ടാമൻ: പിന്നെന്തിനാടോ ഉറക്കുളച്ച് ഇങ്ങനെ ഇരിക്കണെ….പോയി മുഖം കഴികീട്ട് വരൂ!!!!!!!!! 

7)  ഒരു കലശസ്ഥലം

   ഞാൻ ഒരു കലശം പൂജിക്ക്ണൂ.എന്റെ കലശപൂജ കഴിഞ്ഞിട്ടും മാരാർ കൊട്ട് നിർത്തുന്നില്ല.പിന്നെ അന്വേഷിച്ചപ്പോളാണ് അറിഞ്ഞത്. അയാൾ അടുത്തിടയ്ക്ക് പഠിച്ചിറങ്ങിയതാണ്.പെട്ടെന്ന് കലാശം മറന്ന്പോയത്രെ!!!!!!!!!!!!!!!!

N.B. ഇതിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള എല്ലാ കഥാപാത്രങ്ങളും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ പേരു വെളിപ്പെടുത്താൻ നിർവാഹമില്ല.ഇതിൽ പറഞ്ഞ പല അനുഭവങ്ങളും എന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിട്ട് പങ്കുവെച്ചിട്ടുള്ളതാണ്.ആവർത്തനവിരസത ക്ഷമിക്കുക.