കഥകളി കണ്ടുശീലിച്ച ഒരാള്ക്ക് കൂടിയാട്ടം കാണുമ്പോള് സ്വാഭാവികമായി മനസ്സില് ഉയര്ന്നു വരുന്നത് ഒരു താരതമ്യാവലോകനം ആയിരിക്കും.ഇന്നലെ ചെന്നൈ ഉത്തരീയം അവതരിപ്പിച്ച ജടായുവധം കൂടിയാട്ടം കണ്ടപ്പഴും എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ആദ്യം കടന്നു വന്നത് ഈ സാജാത്യങ്ങളും വൈജാത്യങ്ങളുമാണ്.വേഷത്തിലും ചുട്ടിയിലും രംഗാവതരണത്തിലെ ചിട്ടകളിലും വാദ്യവിഭാഗത്തിലുമെല്ലാം സാജാത്യങ്ങളും വൈജാത്യങ്ങളും കാണാം.വേഷവിധാനങ്ങളുടെ വര്ണ്ണപ്പൊലിമയിലും ധാരാളിത്തത്തിലും കഥകളി മുന്പന്തിയില് നില്ക്കുന്നു. അതു പോലെ തന്നെ വാദ്യോപകരണങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിലും.സംഗീതവിഭാഗം കൂടിയാട്ടത്തില് നടന് സ്വയം നിര്വഹിക്കുമ്പോള് കഥകളിയില് പിന്നണിപാട്ടായി വേറിട്ടുനില്ക്കുന്നു.ഇത്രയും വ്യത്യാസങ്ങള് ഉണ്ടെങ്കിലും കൂടിയാട്ടത്തിലെ രസാവിഷ്കാരത്തിന് അല്പം പോലും ന്യൂനത അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല എന്നതാണ് ഇതിനെ ഒരു ക്ലാസിക് കല എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാന് കാരണം.വേഷവിധാനത്തിലെ ധാരാളിത്തക്കുറവ് ഒരു കാലത്ത് കഥകളിയിലും ഇങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു.പിന്നീട് പല പരിഷ്കാരങ്ങളിലൂടെയാണ് ഇന്നത്തെ രീതിയിലേക്ക് എത്തിയിട്ടുളളത്.ഇവിടെ എടുത്ത് പറയേണ്ടത് ജടായുവിന്റെ വേഷമാണ്.കഥകളിയിലെ ഹംസത്തിന്റെ വേഷത്തേക്കാള് realistic ആയി തോന്നി. കൂടിയാട്ടത്തിന്റെ അവതരണശൈലിയുടേയും മറ്റു ഘടകങ്ങളുടേയും പരിശുദ്ധമായ സംരക്ഷണം തന്നെയാണ് അതിനെ UNESCO അംഗീകാരത്തിന് പാത്രമാക്കീത് എന്ന് കരുതാം.ഇപ്പോള് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് UNESCO ഉപയോഗിച്ച വാക്കുകള് എത്ര അര്ത്ഥവത്താണ് തിരിച്ചറിയുന്നു.
'Masterpiece of the Oral and Intangible Heritage of Humanity'
ഈ വാക്കുകളെ കൂടിയാട്ടത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില് വ്യത്യസ്തമായി നോക്കികാണാനുളള ഒരു ശ്രമമാണിത്.
Oral
കഥകളിയില് നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ഇവിടെ കഥാപാത്രം തന്നെ സാഹിത്യം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു.Shakespeare പറഞ്ഞതുപോലെ 'Brevity is the soul of wit' എന്നത് കൂടിയാട്ടത്തെ സംബന്ധിച്ച് തികച്ചും അര്ത്ഥവത്താണ്.ഒരു അഭിനയ കലയുടെ സാധ്യതകളെ പരിപൂര്ണ്ണമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്താന് സഹായിക്കുന്ന രീതിയില് കാച്ചികുറുക്കിയ ശ്ലോകങ്ങള് മാത്രം ഉള്പ്പെടുത്തി ആ സാഹിത്യത്തെ തന്റെ മനോധര്മ്മവൈഭവത്തിലൂടെ ഏറ്റവും വിശദമായ രീതിയില് അഭിനയിച്ച് ഫലിപ്പിക്കാന് നടന് അവസരം നല്കുന്നു.
Intangible
Intangible എന്ന വാക്കിന്റെ ഒരര്ത്ഥം പദാര്ത്ഥം എന്ന നിലയില് സ്പര്ശിക്കാന് കഴിയാത്തത് എന്നാണ്.കഥകളിയെ അപേക്ഷിച്ച് കൂടിയാട്ടം കാലാകാലങ്ങളില് പരിഷ്കാരത്തിന് മുതിര്ന്നില്ല.രണ്ടായിരത്തിലധികം വര്ഷം പഴക്കമുളള ഈ കലാരൂപത്തിനെ അതിന്റെ തനിമയോടുകൂടി നിലനിര്ത്തി എന്നതാണ് ഈ ക്ലാസിക്കല് കലാരൂപത്തിന്റെ പ്രത്യേകത.എന്നിട്ടും ഇത്ര കാലം കഴിഞ്ഞിട്ടും അത് പ്രേക്ഷകന്റെ രസാസ്വാദനത്തിന് ഒരു വിഘാതവും സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല എന്നുളളതാണ് ആ കലാരൂപത്തിന്റെ മഹത്വവും.
Heritage
Heritage എന്ന സങ്കല്പത്തിന്റെ പ്രത്യേകത അത് സമാനതകളില്ലാത്തതും പകരം വെയ്ക്കാന് കഴിയാത്തതും ആണെന്നതാണ്.എല്ലാ അര്ത്ഥത്തിലും കൂടിയാട്ടം ആ വിശേഷണത്തിന് അര്ഹമാണ്.പക്ഷെ heritage എന്ന സങ്കല്പം നല്കുന്ന വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്ത്വം ഓരോ തലമുറയും അത് മാറ്റമില്ലാതെ സംരക്ഷിക്കണം എന്നുളളതാണ്.
ഇന്നലെ പൈങ്കുളം നാരായണചാക്യാരുടെ നേതൃത്ത്വത്തില് നടന്ന ജടായുവധം കൂടിയാട്ടം ഈ വിശേഷണത്തിന് ചേര്ന്നവണ്ണം തന്നെയായിരുന്നു.UNESCO നല്കിയ വിശേഷണത്തിന് തരിമ്പുപോലും പോറലേല്ക്കാതെയുളള അവതരണം ഈ കലാരൂപം Intangible herirage ആയി നിലനില്ക്കും എന്ന വസ്തുത ഊട്ടിയുറപ്പിച്ചു.അദ്ദേഹത്തിന് അമ്മന്നൂര് രജനീഷ് ചാക്യാരും കലാപീഠം അശ്വതിപ്രസാദും കലാപീഠം രാഹുലും വളരെ ഗംഭീരമായ പിന്തുണയാണ് നല്കിയത്.കലാ: രവികുമാറും സംഘവും കൈകാര്യം ചെയ്ത വാദ്യവിഭാഗം ആട്ടത്തിന്റെ നാടകീയതയെ പ്രോജ്ജ്വലിപ്പിച്ചു.കലാ: അഖില് കൈകാര്യം ചെയ്ത ചുട്ടിയും കലാപീഠം അനാമിക കൈകാര്യം ചെയ്ത താളവിഭാഗവും പ്രത്യേക പരാമര്ശം അര്ഹിക്കുന്നു.
ഉത്തരീയം അവതരിപ്പിച്ച ഈ കൂടിയാട്ടം ചെന്നൈയിലെ കലാസ്വാദകര്ക്ക് ഒരു നവ്യാനുഭവമാണ് നല്കിയത്.
